Leżę teraz na brzuchu na łóżku, w moim dotychczasowym skromnym lokum zaznaczając długopisem w gazecie ( którą, kupiłam w kiosku obok motelu) propozycje pracy. Jedną linią podkreślam, te, które są najciekawsze a dwoma te, które ewentualnie mogą być. Podśpiewuję pod nosem piosenkę, która leci w radiu. Kablówka okazała się zepsuta, ale radio przynajmniej działało. Cieszmy się z małych rzeczy, powiedział pewien człowiek.
Rozlega się pukanie do drzwi, więc zeskakuję z łóżka idę aby otworzyć. U progu stoi otyła pokojówka spoglądająca na mnie ze znużoną miną.
- Herbatniki?- pyta podsuwając mi pod nos paczkę ciasteczek
- Dzięki- biorę
paczkę, ale ona nie rozluźniając uścisku.
- Cztery złote, poproszę- uśmiechnęła się do mnie szyderczo.
- Och- poklepałam się po kieszonkach spodni- przykro mi, nie mam drobnych. Ale może powiedz w recepcji żeby dopisali do rachunku- zaproponowałam.
Przymrużyła oczy i wyrwała mi herbatniki z ręki.
- Nie zapisujemy na kreskę- syknęła.
- No to chyba podziękuje- uśmiechnęłam się i zamknęłam drzwi. Nagle zdałam sobie sprawę, że nie mogę ich domknąć, bo stopa kobiety znajdowała się między drzwiami.
- Byłabym wdzięczna gdyby pani zabrała stopę- uśmiechnęłam się do niej niepewnie.
Wtedy ona spojrzała na mnie, wykrzywiła usta i powiedziała.
- Czarna torba podróżna, dziewczyna wynajmująca tani motel, typowe dla kogoś kto właśnie wyszedł z więzienia.
Zatkało mnie. No bo skąd ona mogła wiedzieć? Nie wierzę, że domyśliła się tego po mojej czarnej torbie.
- Szukasz pracy?- wychyliła się i spojrzała na gazetę na łóżku. Zacmokała, a ja nie do końca wiedziałam o co jej chodzi.- Co? Nie masz rodziców? Kogoś kto mógłby się tobą zaopiekować? Jakież to przykre.
W jej głosie nie było ani odrobinę współczucia czy troski, ale kpina i pogarda. Ta kobieta jest naprawdę przerażająca. Chciałam jak najszybciej pozbyć się widoku jej twarzy, bo przyprawiał mnie o gęsią skórkę.Nie wiem co takiego miała w sobie, ale się jej bałam. Spróbowałam wypchnąć jej nogę i zatrzasnąć drzwi, ale wtedy ona złapała dłonią ich kant i wysyczała z uśmiechem.
- Nie bój się. Nie ma czego.
I wtedy odeszła. Przerażona zamknęłam drzwi na zasuwkę i stałam o nie oparta kilka minut czując jak serce łomocze mi w piersi. Czułam, że ona mnie zna. Patrzyła na mnie jak na kogoś znajomego. Przypomniałam sobie plakietkę na jej bluzce Helena- tak miała na imię. Starałam sobie przypomnieć jakąkolwiek Helenę, ale wyobraziłam sobie tylko moją dawną nauczycielkę od matematyki. Kiedyś ktoś opowiadał w szkole jak w hotelu pokojówka zaproponowała mu paczkę żelek i wtedy on wyjął portfel aby zapłacić a pokojówka bacznie go obserwowała jak wyjmował i jak chował portfel. Na drugi dzień poszedł skorzystać z sauny, wracając z niej spostrzegł, że brakuje mu około dwustu złotych. Wtedy powiedział, że już nigdy nie pójdzie do żadnego hotelu, co mnie rozbawiło bo na następny tydzień spędził dwie noce w tym samym hotelu. Więc pomyślałam, że kobieta wymyśliła na poczekaniu coś czym mogłaby mnie zastraszyć, bo wkurzyła się, że nie chciałam kupić ciastek. Sama nie wierzyłam w tą teorię, ale nie chciałam też wierzyć w to, że ona mnie znała.
Resztę dnia spędziłam na dzwonieniu pod zakreślone numery z gazety. Niektórzy byli naprawdę zainteresowani współpracą ze mną, ale gdy oznajmiałam, że właśnie wyszłam z więzienia w odpowiedzi słyszałam tylko „ Halo, halo. Tracę zasięg” albo po prostu w słuchawce rozlegał się sygnał zakończonego połączenia. Wiedziałam, że pieniądze od Janka nie wystarczą mi na wieczność, więc nie mogłam się poddawać. Wybrałam ostatni zakreślony numer w gazecie i czekałam aż ktoś odbierze.
- Halo? Jarosław Tokarczyk.
- Dzień dobry, ja w sprawię ogłoszenia pracy -oznajmiłam.
- Hmm…a no tak, już pamiętam. Szukam kogoś na stanowisko magazyniera. Więc. ile masz lat i jak się nazywasz?
- Mam na imię Kinga Tarwacka, i mam dziewiętnaście lat.
Rozległ się szum w słuchawce, już myślałam, że Jarosław się rozłączy gdy odezwał się stanowczym tonem.
- Hmm…na te stanowisko szukam, po pierwsze kogoś starszego a po drugie mężczyzny. Jest to ciężka praca, i jestem pewien, że nie dasz sobie rady, Kingo.
- Proszę mnie nie skreślać, dam sobie radę- oznajmiam z rozpaczą.
- Nie, naprawdę mi przykro. Dowidzenia.
Rozległ się dźwięk zakończonego połączenia, mam ochotę rzucić słuchawką telefonu
o ścianę. Żadnych rezultatów a i tak będę musiała zapłacić rachunek za telefon. Chce mi się płakać, ale biorę się w garść., bo wiem, że łzy nie pomogą mi w tej sytuacji. Postanawiam wyjść, aby zaczerpnąć świeżego powietrza i ochłonąć. Zakładam więc kurtkę i wsuwam w kieszeń dwa banknoty stu złotowe. Facet w rejestracji przyglądał mi się uważnie, gdy wychodziłam. Czy naprawdę, wszyscy pracownicy tego motelu muszą być tacy przerażający? Motel jest położony przy autostradzie, więc nie ma tu żądnych przechodniów. Co ileś minut mija mnie samochód albo autokar wycieczkowy. Idę poboczem kopiąc kamień, który turla się kilka metrów dalej, powtarzam tę czynność kilka razy gdy w końcu nudzi mnie ta zabawa i pozostawiam kamień za sobą.
Nagle zauważam drogę piaskową, znak informuje mnie, że idąc nią dotrę do miasta. Schodzę więc z pobocza i idę wąską dróżką przed siebie. Po kilkunastu minutach dochodzę do rozwidlenia drogi. Piasek zmienia się na beton, dzięki czemu wiem, że do miasta jest już niedaleko. I nie mylę się, bo już po dwóch minutach mijam dwa bloki, potem sklep a później jestem już w mieście. Panuje tu przytłaczający ruch uliczny, samochody trąbią, gdzieś słychać syrenę strażacką, zaraz potem policja na sygnale przejeżdża na czerwonym świetle.
Wchodzę do galerii handlowej przed drzwi obrotowe. Ostatnio byłam tu rok temu, jeszcze przed wyrokiem. Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki mój umysł zaczynają prześladować wspomnienia. Nie chce ich, bo jest to przeszłość, coś o czym chce zapomnieć. Z zamyślenia wyrywa mnie ból w prawym ramieniu. Odwracam wzrok za nastolatkiem, który z całej siły uderzył mnie łokciem.
- Hej! Uważaj jak chodzisz!- wrzasnęłam za nim. W odpowiedzi wystawił mi środkowy palec- Palant!
Nagle zderzam się z jakimś potężnym ciałem, odbijam się od niego i niemal upadam, ale czuję dłonie podtrzymujące mnie w pasie.
- Przepraszam…- wyjąkuję.
Podnoszę wzrok i dostrzegam znajome oczy.
- Janek?
- Jezu, Kinga. Chcesz się zabić?- śmieje się. Ale ja tylko wpatruje się w niego zaskoczona.
- Powiedz mi, że to tylko cholerny zbieg okoliczności- kręcę głową.
Patrzę na jego ręce, które nadal oplatają moją talię mimo, że już mogę samodzielnie ustać.
Zakłopotany puszcza mnie i chowa ręce do kieszeń spodni.
- Co tu robisz?- pyta.
- Ja? Przecież mieszkam w motelu zaledwie kilometr stąd. A ty co tu robisz?
- Mieszkam tu. Znaczy obok centrum- wskazuje ręką- I właśnie wracam do domu. Musiałem kupić kilka rzeczy.
- A ja właśnie weszłam do środka.
- To zupełnie jak w jakimś filmie- unosi głowę wpatrując się w sufit- wpadasz mi w ramiona, a ja podtrzymuję cię abyś nie upadła. Świat wokół nas przestaje istnieć, a my patrzymy sobie w oczy. To przeznaczenie. Na starość będziemy mieć dwunastkę własnych dzieci a wnucząt setkę. Czyż to nie jest romantyczne?- spogląda na mnie czekając na odpowiedz.
- Oglądasz za dużo filmów- mówię. Omijam go i idę w stronę sklepów.
- Hej! Nie poprosisz mnie, abym ci .
towarzyszył w zakupach?- dogania mnie.
- Pomożesz mi w wyborze majtek?- ironizuje.
Wyprzedza mnie i staje przede mną, popycham go a on idzie tyłem mówiąc;
- Wiesz…to zależy. Bo jeśli masz zamiar kupić zwykłe figi, to bez różnicy jakie wybierzesz. Ale, jeśli chcesz kupić stringi, to bardzo chętnie pomogę ci w wyborze.- zamyka oczy fantazjując- widzę je, seksowne, czerwono-krwiste z wycięciem na przedzie. Ooo tak, takie będą idealne.
Nie udaję mi się powstrzymać rozbawienia, śmieje się zakrywając usta dłonią.
- Jesteś chory- stwierdzam.
- Nieprawda, jestem marzycielem.
- Marzyciele są stuknięci.
- Ty też na pewno masz jakieś marzenia.
- Nie.
- Przestań, jakieś masz na pewno
- Moim marzeniem jest nie mieć marzeń.
Wtedy Janek wpada na jakąś staruszkę. Ta narzeka na dzisiejszą młodzież i wymachuje rękami.
- Bardzo panią przepraszam- mówi Janek, śmiejąc się.
- A idźże w cholerę!- mówi staruszka i odchodzi.
Śmiejemy się wycierając łzy z kącików oczu.
- Ach, ci dzisiejsi emeryci- Janek cmoka z dezaprobatą.
- Przestań- mówię nie przestawiając się śmiać.
- Chodź, idziemy do coś zjeść, zanim napadnie na nas jakiś podstarzały pan po siedemdziesiątce.
Siedzimy naprzeciwko siebie jedząc frytki. Janek rzuca we mnie jedną a ja ją zjadam.
- Ej, miałaś ją odrzucić we mnie- krzywi się.
- Jestem zbyt głodna. Poza tym, rodzice nie nauczyli cię, że nie rzuca się jedzeniem?- pytam mrużąc oczy.
- Moi rodzice zginęli jak miałem dwa lata, od tamtego czasu wychowywał mnie dziadek- mówi ze smutkiem w głosie.
- Och…przepraszam, nie wiedziałam.
- Nie przepraszaj. A ty? Lubisz swoich rodziców?
Spuściłam głowę i wsadziłam frytkę do buzi unikając jego wzroku.
- No dobra, wracając do twoich marzeń- wyprostował się na krześle- masz jakieś? Musisz jakieś mieć.
- Nie mam. Marzenia sprawiają, że ludzie są nie szczęśliwi nie mogąc ich spełnić.
- Gdyby spełnienie marzeń było na wyciągnięcie ręki, to jaki sens miały by nasze działania?
- Po prostu, wole ich nie mieć- sprostowałam.
- A chciałabyś skoczyć na bungie?- przysunął się do mnie.
- Wolałabym skok na spadochronie.
Prawda jest taka, że moich marzeń nie da się spełnić.
